Growth mindset is the latest buzzword in the world of corporate leadership. What is growth mindset and why is it important to adopt one? Let's dissect !
Growth mindset is all about being conscious of the inherent growth potential of our whole being. For instance we, as human species, are predisposed to grow right from day -1, i.e., from the womb itself. While this is true for the body which includes the brain, our mind, due to cultural conditioning from outside, deludes us into celebrating birthdays and wishing for many more, camouflaging the necessarily attendant question - 'How many more?' This causes a neurotic condition wherein we tend to seek after the same pursuits at 40 as we sought at 20 and so on. The current chaotic lifestyle choices we all make is the direct result of this cognitive dissonance.
By adopting a growth mindset we can effectively resolve this situation and facilitate the kicking in of mental maturity in tandem with biological growth. You will then have a clearer picture of where your next meal should come from and what to do with that extra penny you make working weekends. You will probably never sell your Ferrari if you have one. Rather, you compete professionally and use the prize money to feed monks. You will stop saying to yourself 'You can win'. Because it doesn't matter any more. You will no longer try to win friends and influence people. Because, you have had enough and are looking for some detachment. If not moksha, you are looking for an early and a longer retirement. You rule out sky diving and climbing Everest. You don't want a windy or a cold last few moments on earth. You'll let your burning desire turn into ash and smear it on your body. You will revel in the knowledge that growth means ash.
If your leadership trainer tells you something different, you may choose to ignore her. The only growth she is interested in is that of her wallet.
P.S: In case you are not convinced about what I just said, I can add a picture of meditating Buddha to the above post.
Mahashivaratri at Kotappakonda
*2.5 million on one night*
The upswell of humanity around the trikuta hill, that has been the abode of the Ādi Jangama for millennia, can only be explained by the ‘natural upsurge of energy’ on Mahashivaratri night.
The ecstatic song and dance in honour of the cosmic couple coupled with wild celebrations of ardent bhaktas who turn into kinkaras for the night amidst a thunderous reverberation of panchaksharī is a sight to behold, a delight to the trads of old.
Its unmatchable scale and unfathomable continuity from pre-historic times traps all the energy in its atmosphere instantly initiating yogic process in all the mortals who bare themselves in that mist.
Our father Kotappa - our Mahadeva - strolls the peaks of Brahma, Rudra, Vishnu, surveying the sea of sadhakas in pranava trance, plucking karma off their sushumna stem, activating kundalini at the mere utterance of ‘paahi’.
Scores of men, women, young and old, modern and traditional, north of 2.5 million, are drawn to this massive portal of cosmic grace. The beast, the dead and the unborn alike are pulled in by the peerless efficacy of the brahmanical rituals deftly woven into the tribal sacrificial practices.
That’s just one of the many spring wells of spirituality our youth takes holy dips in every year.
No youth, however modern and seemingly disenfranchised, is ever a spiritual orphan as our Shivayya, our Mahadeva, our Kotappa, our Mallanna, our Rajanna, our Mallikarjuna, our Bhimesa, our ‘Sadguru’ Dakshinamurti is watching over them every step of the way.’
Matter is real
Let us assume that there are 12 senses. In that sense, we all are deaf / blind to the extent we lack those extra senses.
But even with extra sensory perception, what we are perceiving is ‘matter’. Subtle or Gross - matter is real. As a matter of fact, ‘we’ are matter. अन्न्मनय शरीरम्.
All senses, when traced back, merge into that one fundamental perception called ‘I’ (or mind).
Now, it is ‘I’ that causes this division in perception. ‘I’ is the one that divides us from our bodies. We say ‘my hand’, ‘my leg’.
There are two ways to look at this. We may say, since we are saying ‘my hand’, ‘I’ am the owner and ‘hand’ is the matter. But then we also say ‘my mind’. That equates even the mind to matter. The owner being something else.
What if there is no ‘I’ to make sense of all the information the senses are supplying it with? When the differentiating factor dissolves, there won’t be anything to claim as mine. Even your body and your thoughts don’t appear to be yours. One can’t differentiate between oneself and the environment surrounding him. Where the feet end and where the ground beneath it begins - that line of distinction gets erased. One becomes matter - all of it.
Sarvam Khalvidam Brahma
You die before your physical death
Each man a hand
'But the modern attitude which, in the name of economics, counts each man a hand and looks upon a mendicant as an idle hand, was altogether unknown.'
K. A. Nilakanta Sastri
అంబేడ్కర్ పురుష సూక్తం
అంబెడ్కర్ పురుషసూక్తం గురించి ఏమన్నాడో తెలియాలంటే, ముందు పురుషసూక్తంలో ఏముందో తెలియాలి. దాంట్లో ఏ అంశాలని స్వీకరించాడు, వేటిని విమర్శించాడో తెలియాలి.
అసలు అంబెడ్కర్ 'పురుషసూక్తం చాలా గొప్పది, కానీ దాంట్లో సంబంధంలేని పంక్తులు రెండు తరువాతి కాలంలో స్వీయప్రయోజనాల కోసం కొందరు జోడించారు, అది భాషాశాస్త్రం తెలిసినవాళ్ళు ఇట్టే పసిగట్టగలరు' అని చెప్పాడని చెప్పాననుకోండి. నమ్ముతారా? 'అంబెడ్కర్ దేశద్రోహి. వాడికి వకాల్తా పుచ్చుకుంటున్నందుకు నువ్వు కూడా దేశద్రోహివే అవుతావు' అనరూ?
అందుకే నేను ఆ విషయం చెప్పను. మీరు ఎలాగూ చదవరు. మీకు చదవవలసిన అవసరం లేదని తెలుసు. ఎందుకంటే మీ తాతలు వేదాలు చదివారు కదా. మీరు చదివకపోయినా పర్వాలేదు. వంశపారంపర్యంగా పుట్టగానే మెడదులోకి డౌన్లోడ్ అయిపోయి ఉంటాయి. ఇక స్వాధ్యాయం ఎందుకు? ఆదాయం సంగతి చూసుకుంటే చాలు. ఏ అమెరికా వాడికో, ఇంగ్లీష్ వాడికో కూలి చేసి పెట్టి నాలుగు రాళ్లు వెనకేసుకుని ఇంకో నాలుగు కంకర్రాళ్ళు అవతలి వాడి మీదకి విసురుతూ ఉంటే, డబ్బుకి డబ్బు, కాలక్షేపానికి కాలక్షేపం. ఇంతకు మించి ఏం కావాలి జీవితానికి?
Can we question divinity?
Did Rama ever exist in human form? If he did, was he a Bhagwan? Does it matter if the answer to both these questions is negative?
We are not a culture that recognises blasphemy. Hence, you see so many works critical of the Veda, Ramayana, Mahabharata are freely available in India. They have been part of our public discourse since millennia. Our natural instinct is to discuss and interact (वाद - संवाद) in the spirit of inquiry. Logic (न्याय) is the only framework. These principles are enshrined in our Constitution too. It isn't an irony that the scholar who was most critical of the Vedic religion chaired the Committee that drafted our Constitution. It's part of our DNA. The hyper-sensitivity that you see these days is a social media phenomenon.
Rama is आत्म स्वरूप. He resides in our heart .... and our heart is in Ayodhya.
First name, last name
Happy Teacher's Day !
Given name first. Inherited name last.
That's how our names started sounding weird. Sarvepalli Radhakrishnan (సర్వేపల్లి రాధాకృష్ణయ్య) would change to 'Radhakrishnan Sarvepalli' if he were to join an MNC. He would be called 'Mr. Sarvepalli' at the immigration. అంటే 'సర్వేపల్లి మొనగాడు' అనుకునేరు. It just means ..... God knows what?!
If we can use Monsieur / Herr / -san for people belonging to different ethnicities, why not simply address Indians as 'Shriman / Shrimati / Kumari' followed by 'ji / garu / avaru'?
నాకైతే అందరినీ తెలుగులో సంబోధించడమే ఇష్టం. 'రతన్ టాటా' అంటే 'ఇంక వెళ్ళిరా నాయనా' అని వీడ్కోలు చెప్తున్నట్టుంటుంది. హాయిగా 'టాటా రత్నం' అంటే 'టాటా' వారి అబ్బాయి అని స్పష్టంగా తెలుస్తుంది.
హ్యాపీ శ్రీ రామ నవమి
చైత్ర శుక్ల అష్టమి నాడు అర్ధరాత్రి పన్నెండు గంటలకి లవ-కుశలు నిద్ర లేచి నిజగృహమ్మునందు హంసతూలికా తల్పము పైన పవళించియున్న తమ తండ్రిని బిగ్గరగా అరుపులు కేకలతో నిద్రలేపి సన్నటి తళుకు కాగితాలు, తగరపు దారాలతో కలగలిపిన పూరెక్కలని తల మీద పోసి, ముందుగా సిద్ధం చేసుకున్న మధురపిష్టకాన్ని ముఖమంతా పూసి, కొంత తినిపించి, మరికొంత వారు తిని 'నాన్నగారూ, మీకు పుట్టునరోజు శుభాకాంక్షలు' అని చెప్పగా, అది విన్న సీతారాములు పరమానందభరితులై 'అబ్బో, మాకు తెలియకుండా మా కోసం ఇంత విలక్షణమైన వేడుక యోచించారా' అని మురిసిపోయి ముద్దులు పెట్టి, ధన్యవాదాలు చెప్పి పంపించారని వాల్మీకి మహర్షి ఉత్తరకాండలో చెప్పినట్టు ఎవరో చెప్తే విన్నాను.
ఇక వాస్తవానికి వస్తే, రాముడి జన్మదినాన్ని జరుపుకోవడానికి రాముడికి 'శుభాకాంక్షలు' చెప్పనక్కరలేదు. రాముడే శుభకరుడు. ఇక రాముడికి శుభం జరగాలని మనం కోరుకోవడమేంటి? ఓవరాక్షన్ కాకపోతే. పుట్టినరోజు* రాముడిదైనా, మనదైనా దీవించాల్సింది రాముడే. వేడుకోవాల్సింది మనమే. అందుకే రామనవమి నాడు సీతారాములకి కళ్యాణం చేసి వారి దీవెనలు మనం పొందుతాము.
అదే విధంగా మనకన్నా పెద్ద వారి పుట్టినరోజు కానీ, పెళ్లిరోజు కానీ వచ్చినప్పుడు మనమే వెళ్ళి, షోడశోపచారాలు కాకపోయినా తగిన రీతిలో వారిని సత్కరించి వారి ఆశీసులు పొందాలి. అంతేగానీ, బొడ్డూడని బుడంకాయలు కూడా తమ కన్నా పెద్దవారికి 'జన్మదిన శుభాకాంక్షలు' అని ఓ మాట అనేసి, తప్పనిసరైతే ఓ గిఫ్ట్ మొహానకొట్టి తిరుగు టపా వచ్చేయడం కాదు.
అదేమంటే 'తెలుగులోనే విషస్ చెప్పాం కదా' అని మనల్నే తప్పుబడతారు. భాషనైతే అనువాదం చేశావు కానీ, సాంప్రదాయం తెల్లోడిదే కదా. మన భాషే కాదు, మన అభివ్యక్తి కూడా మనకు తెలియకుండా ఎప్పుడో మారిపోయింది. ఇప్పుడు తిరిగి తర్జుమాలు (అరబ్బు పదం) చేయడం వల్ల పెద్ద ప్రయోజనం లేదు.
* పుట్టినరోజులోని 'రోజు' పారశీక పదం.
ఆలయ సంస్కృతి - వైదీకం
ఆలయ సంస్కృతి వైదీకాన్ని మింగలేకపోయింది. అటూ ఇటూ చేసి వైదీకమే ఆలయ సంస్కృతిని కబళించింది. అందుకే ఆలయాలు ఎన్ని పడగొట్టినా వైదీకం చెక్కు చెదరలేదు.
తుఘ్లక్ ఒరుగల్లులో ఆలయాలను ధ్వంసం చేసి సనాతనాన్ని సమూలంగా పెరికివేశానని చంకలు గుద్దుకున్నప్పుడు ...... తుఘ్లకులను తరిమిగొట్టిన ముసునూరి ప్రోలుడు ధర్మాన్ని పునః స్థాపన చేయడానికి ఆ ఆలయాలను పునర్నిర్మాణం చేసియుండి ఉంటే అది హేతుబద్ధమైన ప్రతిచర్య అయ్యి ఉండేది.
కానీ ప్రోలుడు ముందుగా ఆ పని చేయలేదు. అంతకన్నా ముందు బ్రాహ్మణులకు అగ్రహారాలు దానమిచ్చాడు. తద్వారా ధర్మం తిరిగి నిలబడింది అని చాటించాడు.
ప్రస్తుతం సనాతనం ఆలయాల పరమైయ్యింది. బ్రాహ్మణుల నుంచి అగ్రహారాలు లాక్కుని హారతి పళ్ళాలు చేతికిచ్చారు. ఇక ధర్మం నిలబడ్డట్టే.
Sanatana Varna
సనాతన ధర్మంలో నుంచి వర్ణాశ్రమ ధర్మాన్ని తీసేస్తే మిగిలేది హిందుత్వ అనే డొల్ల.
If you take Varnasrama Dharma out of Sanatana Dharma, then what's left is the lifeless outer shell called 'Hindutva'.
lakshmiprasadj 